1 sierpnia 1944…

1 sierpnia 1944
Wybuch Powstania Warszawskiego 馃嚨馃嚤
Bardzo prze偶ywam ka偶d膮 rocznic臋 wybuchu powstania. Jego historia jest szczeg贸lnie bliska memu sercu. Cz臋sto spaceruj膮c po stolicy, widz臋 艣lady kul na murach i my艣l臋, o 偶yciu, kt贸re ta kula zako艅czy艂a 馃様 偶yciu cz艂owieka, kt贸ry walczy艂 o lepsze jutro, czlowieka, kt贸ry marzy艂 o wolno艣ci i normalno艣ci, kt贸ry mia艂 dosy膰 偶ycia w strachu i terrorze. Dzi臋ki takim odwa偶nym ludziom, kt贸rzy m贸wili NIE z艂u i niewoli, dzi艣 偶yjemy w wolnej Polsce.
Z perspektywy czasu mo偶na krytycznie ocenia膰 ich decyzje, ale my艣l臋, 偶e my nie mamy prawa tego robi膰. Oni, 偶yj膮c w okupowanej przez okrutnego wroga Polsce, 偶yj膮c w poni偶eniu i strachu, znaj膮c te偶 plany zniszczenia Warszawy przez Hitlera, uczynili, co uznali za s艂uszne i dobre. Uszanujmy ich decyzj臋 i wspomnijmy ich w naszej modlitwie.
A mo偶e mamy mo偶liwo艣膰 osobi艣cie porozmawia膰 i podzi臋kowa膰 偶yj膮cym Powsta艅com? Ja na pewno odwiedz臋 pana Jureczka, zegarmistrza z ul. Pu艂awskiej.
W Boskiej Strefie Kobiet pomy艣lmy tez szczeg贸lnie o kobietach, kt贸re bra艂y udzia艂 w Powstaniu Warszawskim. Gdy ogl膮dam ich zdj臋cia, widz臋, 偶e ka偶da z nich by艂a pi臋kna i mia艂a ogromn膮 klas臋, nawet w tych okrutnych czasach.
馃拹馃拹馃拹馃拹馃拹馃拹
Zachowajmy pami臋膰 o nich w naszych sercach 鉂わ笍
馃拹馃拹馃拹馃拹馃拹馃拹